شورای کتاب کودک به مناسبت روز جهانی و هفته ملی کودک بیانیه‌ای منتشر کرد.

8 ماه پیش

در متن این بیانیه آمده است:

«گذشته، حال و آینده کودکی

شعار هفته ملی کودک – آینده را باید ساخت – شعاری است پرسش‌برانگیز. این شعار دو مفهوم “تلاش” و “زمان” را در بطن خود مستتر دارد. آینده از گذشته و حال منفک نیست. این سه زمان، معنا و مفهوم خود را از یکدیگر وام می‌گیرند. آینده را نمی‌توان با غفلت از گذشته و بی‌اعتنایی به حال ساخت. از این‌رو برای فهم مفهوم کودکی، باید به پاسخ‌های سه پرسش اندیشید: کجا بوده‌ایم؟، کجا ایستاده‌ایم؟ و به کدام سو روانیم؟ عنصر تلاش بسان نخ تسبیح پاسخ این سه پرسش را به یکدیگر متصل می‌کند.

ما ناگزیر از بازخوانی تلاش گذشتگان هستیم، تا با مقایسه با جایی که در آن ایستاده‌ایم، قدرشناس تلاش‌هایی باشیم که از گذشته تا کنون در فربهی مفهوم کودک و نهاد کودکی نقشی تاثیرگذار داشته‌اند.

در این بازخوانی، از زمانه‌ای که هیچ تمایزی بین کودک و بزرگسال به‌جز دوگانه ضعف و قدرت قابل تصور نبود، گذر می‌کنیم و به افرادی چون “حسن رشدیه”، “جبار باغچه‌بان” و… برمی‌خوریم که آموزش کودکان را در ایران متحول می‌کنند و اینک یادشان، رزق روحمان می‌شود و روشنمان می‌دارد و آن‌گاه که صفحه‌های تاریخ را بیشتر ورق می‌زنیم، این‌بار با تعدادی دیگر از کوشندگان مواجه می شویم که به ضرورت و اهمیت وجود کتاب و مواد خواندنی برای کودکان پی می‌برند. آن‌ها دور هم جمع می‌شوند تا “غم بزرگ” کمبود کتاب برای کودک را بدل به “کار بزرگ” تاسیس نهادی چون شورای کتاب کودک کنند. نهادی که با بیش از پنجاه و پنج سال فعالیت داوطلبانه، در پیشبرد ادبیات کودک، به عنوان ادبیاتی مستقل از ادبیات بزرگسال می‌کوشد. به موازات این تلاش‌ها، در عرصه آموزش نیز الگوی آموزش “کودک‌محور” به جای الگوی “معلم‌محور”، در مدارسی چون “فرهاد” و “مهران” و توسط بزرگانی چون “توران میرهادی”،”یحیی مافی” و “معصومه سهراب” تجربه می‌شود. امروزه از دل نهاد دیرپایی چون شورای کتاب کودک، کوشندگانی سر برآورده‌اند که با مطالعه نهاد کودکی در دیگر حوزه‌های تخصصی نظیر “تاریخ ادبیات کودکان” و “کودک و خانواده” و… مفهوم کودکی را بسط بیشتری می‌دهند.

در پرتو این کوشش‌ها، امروزه بیش از گذشته، از این تلقی که کودک و کودکی زائده‌ای از پیکره و دنیای بزرگسالی است، فاصله گرفته‌ایم و نهاد کودکی بیش از پیش به رسمیت شناخته می‌شود. اما این به معنای پایان راه نیست، چرا که کودکان، تنها بانی حلاوت حال و اکنون ما نیستند. آن‌ها پیام‌آور سعادت آینده‌مان نیز هستند.»

0
برچسب ها :

بدون دیدگاه